De man achter
het pantser.

Waar komt dat pantser vandaan? Soms lijkt het alsof ons innerlijke kind is overgoten met een volwassen sausje. We dragen verantwoordelijkheden, maken plannen en houden ons groot. En toch leeft er ergens in ons een deel dat opgetild en geknuffeld wil worden.

De wens om gezien en gehoord te worden is menselijk. Ik ken die wens ook. Ik wil gezien worden, maar wel op basis van gelijkwaardigheid. Niet omdat ik een rol goed speel. Niet omdat ik een versie laat zien waarvan ik denk dat anderen die willen ontmoeten. Maar zonder masker: met oprechte gedachten, gevoelens en vragen.

De moed om zichtbaar te zijn

Daar begint de kwetsbaarheid. Word ik werkelijk gezien? Of reageert iemand op de versie van mij die hij liever ziet? Misschien voel je de angst om te pleasen. Misschien vraag je je af of mensen achter je rug om toch negatief over je praten.

We zullen nooit volledig weten wat er in een ander omgaat. Maar dat hoeft ook niet de energie te zijn die we meenemen. De vraag is niet of iedereen jou altijd goedkeurt. De vraag is of jij jezelf kunt blijven dragen wanneer een reactie van een ander je raakt.

Broederschap zonder rangorde

Gelijkwaardigheid is daarin de basis. Zie iedere broeder als een gelijke: een man met een eigen verhaal van pijn, vreugde, twijfel en kracht. En breder nog: zie ook je zuster als een gelijkwaardig mens. Niet boven je, niet onder je, maar tegenover je.

Werkelijke verbinding vraagt niet dat we hetzelfde zijn. Ze vraagt dat we elkaar kunnen ontmoeten zonder pantser, zonder oordeel en zonder de ander te willen repareren.

Leiden vanuit jezelf

Het begint met jezelf kunnen leiden. Kun je omgaan met de reactie van iemand anders zonder dat die jouw identiteit inkleurt? Kun je voelen wat er gebeurt, ademen, en toch trouw blijven aan wie je bent?

Dat is geen eindpunt. Het is een oefening. Een weg die je niet alleen hoeft te lopen.